's Avonds zagen al die plekjes al wat roder. Geen extra plekjes, maar toch goed voor een bezorgde blik van mama en papa. Maar dat was nog niets in vergelijking met de nacht. Tot 1u30 had Jarne liggen spoken, en vanaf dan begon Elien te klagen dat ze niet meer kon slapen. Dat ze teveel last had van die plekken. Allemaal nog groter, op een knalrode en ontstoken huid. Ondertussen had Elien - begrijpelijk - die plaatsen ook opengekrapd. En een blik op een grote, met vocht gevulde buil later waren we met vier in het holst van de nacht op weg naar Motol: een groot Praags ziekenhuis niet zo ver van thuis vandaan.
Rond 4u goed behandeld en verzorgd terug thuis. Ook vrijdag- en zaterdagmorgen hebben we er moeten doorbrengen en we staan verplicht op de rol voor controle op zondagmorgen en dinsdag. Maar we zijn werkelijk onder de indruk van de Tjecische medische zorgen. In Motol, een gans dorp met verouderde gebouwen, volop in renovatie maar met alles wel superhygienisch. Er is een speciaal "foreigners dept.", waar ze helpen waar je moet zijn. De meeste dokters kennen wel Engels en zijn uitermate gemotiveerd en bekwaam ook. Jammer dat we de indruk hadden als buitenlanders overal voor te mogen in de lange wachtrijen (een beetje oneerlijk toch). Maar Elien is super in de watten gelegd en voelde zich door de lieve dokters erg op haar gemak. De oorzaak is wellicht te zoeken bij een insectje met een ongelukkige lading. Maar de huidinfecties waren snel ingedijkt en bloedonderzoek wees uit dat Elien er - mede doordat ze er vlug bij waren - snel bovenop zal zijn.
Ze is helemaal ingewindeld over haar ganse lichaam. En de verbandjes krijgen een flinke portie Isobetadine en een donkerbruine choco-achtige paté voor ze op haar huid gaan. En die doet onze flinke lieve dochter nu al 1,5 dag echt ruiken naar... barbecuesaus.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten