Terug uit Polen

Waar ik donderdag voor 't werk moest zijn. Maar het heeft veel moeite gekost om terug in België te raken.

• Donderdag was sowieso een erg drukke dag in Warschau: meetings van 8u30 tot 17u. Helaas zonder tijd tussen. En dus ook zonder lunch :-( En als er nu iets is waar ik niet zo best tegen bestand ben ;-)

• Donderdag 18u - Toch in de luchthaven door de security-file geraakt. En achter een bordje kipschnitsel. Die op zich niet lekker was. Maar toch deugd deed. Eindelijk eten.
• Donderdag 19u30 - Hoera, boarding, met een kleine vertraging. En de typisch bus in Warschau tot aan het vliegtuig. Waar de deuren niet opengaan. En we met een mededeling "meer nieuws binnen 1u" terug naar de gate gereden worden. Thuisfront informeren en daarmee ongewild teleurstellen. Hoopgevend is het natuurlijk allemaal niet. Gelukkig zijn er in totaal 5 collega's LOTgenoten. Zo maken we het in de bar gezellig. Gelet op de omstandigheden.
  
• Donderdag 20u - Het vliegtuig in Zaventem richting Warschau loopt ondertussen ook vertraging op. Dat vernemen we van collega's die richting Polen komen. En in Warschau... het ene excuus na het andere. Het ene al geloofwaardiger dan het andere :-)
  
• Donderdag 21u - Plots mogen we weer boarden en de bus op. Beneden in de bus moeten we wel weer wachten. En wachten. In de warme bus. Dus iedereen stapt uit en we wachten op de tarmac. (Security op luchthavens is een relatief begrip.)
• Donderdag 21u30 - Terug naar de gate. Hoera. De moed zinkt even in de schoenen. Dus op zoek naar een infobalie. Zeven keer vast de kast naar de muur. Die mensen kunnen er ook niks aan doen. Maar vlot geholpen worden we niet.
  
• Donderdag 22u - Tot we bij 'n manager op de topverdieping belanden. Gaan we vliegen? "Nee, zeker niet." Bevestigt hij ons. Eindelijk. Want ergens is het een opluchting. na al dat wachten: we weten waar we aan toe zijn. Soit, hij zoekt hotels voor 250 gestrande passagiers. "Maar alle hotels zitten vol". Maar de omgekeerde vlucht van de collega's is ondertussen ook gecancelled. Dus kunnen we hun 3 kamers in het Westin-hotel gebruiken. En we bemachtigen tickets voor de ochtendvlucht om 9u15. Oef.

• Donderdag 22u30 - Een collega moet zijn ingecheckte bagage nog oppikken: ze ligt blijkaar in de aankomsthal. Maar hoe geraak je daar? Hij besluit tegen de richting door de aankomstdeuren te wandelen. Voorbij de douane. Gevolgd door een lotgenoot met hetzelfde probleem. En 'n cello op zijn rug, of iets wat daarvoor moet doorgaan. Niemand houdt ze tegen of spreekt ze aan. Zo de beveiligde zone in. Security op luchthavens blijkt nog eens een relatief begrip.
  
• Donderdag 23u30 - Aankomst in hotel. Na een dikke, vermoeiende en tevergeefse 6u trip op en af de luchthaven toch even bekomen in bar.
• 's Nachts om 0u30 - Bed in. Om er 5,5u later weer uit te moeten. Om op tijd in de luchthaven te raken.

• Vrijdagochtend om 7u45 - Na ontbijt, uitchecken, taxi zijn we op tijd in de luchthaven. Mijn 4 collega's krijgen hun boarding pass. Ik mag op de stand-by list. "Vliegtuig vol". Van zo'n overboeking wordt een mens dan even wanhopig. De volgende vlucht vertrekt om 16u (en zit allicht ook vol). Via Parijs is ook een eeuwigheid wachten. Via Frankfurt en London lijken alternatieven. Maar als de balie naast de onze (aan 'n groep reizigers) wél seats op ons vliegtuig blijkt uit te delen, wordt mijn eis toch wat luider. En na het lang ophouden van de wachtrij, blijven vragen, beleefd blijven eisen, 10 telefoontjes en 'n interventie van de manager aan de balie later, krijg ik gelukkig toch een zetel op de vlucht.
• Vrijdag 12u - We landen met een kleine vertraging. Helaas zonder baggage. Die is blijkbaar ergens blijven hangen in Warsaw. En mag ik nog eerst aangifte doen om mijn bagage thuis te laten leveren. Hoera.

Slotconclusie? Fysiek én mentaal allemaal erg vermoeiend. Tijdrovend ook: een extra dag van huis weg. Plus een halve werkdag in rook op. Maar het moeilijkste van al is jezelf te blijven opladen. Als de planning vier keer verandert. Maar het hoort nu eenmaal bij reizen. Het komt nog voor. Niet zo vaak, maar toch. En zij het compleet geradbraakt dus, thuisraken doe je uiteindelijk altijd :-)